İki gündür memleketimde, Zonguldak’tayım. Büyükbabamın rahatsızlığı nedeniyle ona hastanede refakat ediyorum.

Size bir yerden tanıdık gelen başlığın doğrusu şöyle. Sana dün Atatürk Devlet Hastanesinin 5. katından baktım Zonguldak.  Hastane Zonguldak ı tepeden gören bir yerde.  Hem gece hemde gündüz manzarası çok güzel.Ön tarafta şehir merkezi ve deniz diğer tarafta Zonguldak  stadı ve deniz manzarası. Temiz ferah bir hastane. Hasta olmasam bile  hastane kuyruklarında beklemek, o ortamı solumak sevmediğim ve beni hasta eden bir şeydir. Ancak burada hiç sıkıntı duymadım.

Bulunduğumuz katta yaşı ilerlemiş gençler yatıyor. Sürekli değişik hayat hikayeleri duyuyorum. Hele 80 yaşlarda yüzünden gülümseme eksik olmayan bir dede varki 7-8 sene kadar eşine tek başına bakıyormuş. (Altını temizlemek,  yemek…) Hastanede de eşine refakat ediyordu.  Evlatları varmış ama sadece varmışlar. “Bir baba on evlada bakmış ama on evlat bir babaya bakamamış”  atasözünü bir kaç kez duydum arada. Neyseki torunu gelmiş amca evine gitti.

67 Zonguldak plakasını özlemişim herhaldeki araçların plakalarına bakıyorum sürekli. Arada yine bolca 34 istanbul plakalı araçlarda var. Hatta 34 plakalı İstanbulda kullanılan Özel Halk Otobüslerinden birini gördüm. Ama Üzerinde Zonguldak Belediyesi yazıyor. İstanbul palakasından sonra en çok Alman plakalı (D) araçlar gözüme çarpıyor buralarda.

Daha ne kadar buralardayım bilmiyorum. Bir kaç gün daha Zonguldak a tepeden bakmaya devam ederim herhalde.