Ve korktuğum başıma geldi. Tam finallerin olduğu zaman hasta oldum. Bu yazdığım anlarda bile tam olarak kendime gelebilmiş değilim. Doğalazdaki yüzde 17′lik indirimin haberinden sonra kombinin derecesini biraz daha açtığım halde sırtımda battaniye yazıyorum bu yazıyı.

Geçen sabah kalktığımda vucudumdan bazı olumsuz sinyaller alıyordum, başımda çatlayacak gibi ağrıyordu. Ama sınav vardı ve okula gitmeliydim. Gittimde… Ama sınav sonrası eve olan yolculuk bir türlü bitmek bilmedi. Otobüste hem donuyordum hem de kusacak gibi oluyordum.

Eve gelmeden zaten kombinin derecesini arttırın demiştim. Geldim bende biraz arttırdım. Sonra peteğin yanında üstüme  üçbeş battaniye ataraktan yattım.  Hala üşüyordum. Sonra bir iki saat dalmışım. Uyandığımda pişmiş haldeydim ama üzerimdeki halsizlik geçmiş değildi.

Canım hiç bir şey yemek istemiyordu ama bir an önce iyileşmek için yemeliydim. Bu huy bende küçüklükkten kalma. Çocukken hastalanmıştım. Çok halsizdim. Hiç bir şey yemek istemiyordum. Annem beni SSK dispanserine götürmüştü. Orada sıra beklerken annem simit almıştı. SSK Dispanserlerindeki simitlerin içine birşeyler mi katıyorlar bilmiyorum ama simiti yedikten sonra kendime gelmeye başladım.

Sonra doktorun yazdığı ilacı almaya gittiğimizde iğne yazdığını görünce daha bir kendime geldim. Bir iki saat evvelinde kolunu bile kaldırmaya mecali olmayan ben annemi çekiştiriyor iğne olmaz, iğne olmaz diyordum. Israrlarım sonucu doktor iğne yerine hap yazmıştı.

Neyse efenim. İyileşemediğim için ertesi gün olan “Temel Tanecikler” sınavını kaçırmış durumdayım. Telafi sınavında telafi etmeye çalışacağım artık.